Voor kleine parochie: praten over Du Perron

Op vrijdag 24 april 2026 werd mij anderhalf uur de vloer gegund om te praten over schrijver, dichter, criticus en essayist E. du Perron (1899-1940). En over boeken van Du Perron, het verzamelen ervan, de lectuur, en wat dat voor mij betekend heeft. Dit gebeurde op uitnodiging van de Vereniging Vrienden van de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag - voor de gelegenheid uitgebreid met enkele Vrienden van Huis van het Boek, voor sommigen beter bekend als 'Meermanno'. 

Het was een voorrecht om op dit verzoek in te gaan, meer dan vijfendertig jaar nadat ikzelf op de KB mijn loopbaan begon. Het contact toen was tot stand gekomen via diezelfde E. du Perron. Ik had me, student nog, aangemeld als vrijwillig medewerker aan de productie van de Brieven-editie van Du Perron. Dat bracht me in contact met de KB. Die instelling bewaart namelijk een unieke Du Perron-collectie, oorspronkelijk uit het bezit van A.A.M. Stols (1900-1973), met wie Du Perron vanaf 1925 tot aan zijn dood vriendschappelijk en zakelijk contact onderhield. De schrijver Du Perron en zijn werk zijn ook op indringende wijze met mijn eigen leven verbonden geraakt. 

Interviewer Huibert Crijns stelde allerlei vragen die evenzovele reacties uitlokten. Er is over Du Perron veel te vertellen, evenals over diens vrienden en publicaties, en over de tijd waarin hij leefde en werkte. Meer dan veertig jaar heeft het onderwerp me bezig gehouden, al is de intensiteit in de loop der jaren wel veranderd. Wat ook is veranderd in die periode is de status van het boek op zichzelf. Antiquariaten zijn uit het straatbeeld verdwenen, boeken die vroeger onvindbaar waren of onbetaalbaar, liggen nu voor een euro in kringloopwinkels of zelfs gratis in minibiebs op straat. 


De middag vond plaats als onderdeel van een reeks 'Gesprekken onder vrienden'. Dat was het inderdaad, aangezien het publiek bestond uit leden van (zoals gezegd) zelfs twee vriendenverenigingen. Bijzonderder nog was onder hen enkele oude bekenden te treffen, met wie het weerzien om meerdere redenen hartverwarmend was. Boeken en verhalen zijn het middel, contact met dierbaren en gelijkgestemden is het waar het om gaat.     

Foto: Marieke van Delft. 

Het was een voorrecht om op deze manier een dertigtal geïnteresseerden te hebben kunnen boeien. Onwillekeurig vraagt men zich af wat Du Perron ervan gevonden zou hebben. Onzinnige overweging, maar toch: juist de door hem zo geliefde gespreksvorm zou hem hebben aangesproken. En zeker ook de intimiteit van een kring van vrienden: het was een evenement 'Voor kleine parochie', zoals een boektitel van Du Perron uit 1931 luidt. Een inspirerende middag om met plezier en voldoening op terug te kijken.



Reacties

Populaire posts van deze blog

De lucht in tot besluit

Gemengde gevoelens in Zwolle

'Nederland waterland' op het Boekenbal 2026